Próba dymowa kominów to jedna z najważniejszych czynności kontrolnych w branży kominiarskiej, a jednocześnie jedna z najmniej znanych właścicielom budynków. Pozwala wykryć nieszczelności, wady konstrukcyjne i błędy wykonawcze przewodów kominowych zanim dojdzie do zagrożenia zdrowia lub życia użytkowników. Jest nie tylko elementem prawidłowego utrzymania instalacji kominowych, ale też istotnym narzędziem przy odbiorach nowych budynków, zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń oraz przy modernizacji systemów ogrzewania. Zrozumienie zasad wykonywania próby dymowej, jej podstaw prawnych oraz miejsca wśród innych usług kominiarskich pomaga podejmować właściwe decyzje dotyczące bezpieczeństwa budynku.

Na czym polega próba dymowa kominów i kiedy się ją wykonuje

Próba dymowa to kontrolowane wypełnienie przewodu kominowego specjalnie wytworzonym dymem w celu sprawdzenia, czy kanał jest szczelny na całej długości i czy nie występują nieprawidłowe połączenia z innymi przewodami lub pomieszczeniami. Kominiarz obserwuje, czy dym nie wydostaje się w miejscach niedozwolonych – na przykład w sąsiednim mieszkaniu, na innym piętrze, w szachtach instalacyjnych lub przez pęknięcia ścian.

Najważniejsze zastosowania próby dymowej:

• odbiór nowych przewodów kominowych w nowo wybudowanych budynkach
• sprawdzenie przewodów po remoncie lub modernizacji instalacji grzewczej
• weryfikacja stanu kominów po pożarze sadzy lub innym zdarzeniu losowym
• diagnostyka przy podejrzeniu nieszczelności, zawilgocenia lub cofania spalin
• przy zmianie sposobu użytkowania lokalu (np. z mieszkalnego na usługowy)
• przed montażem nowych urządzeń grzewczych wymagających określonych parametrów przewodu

Próba dymowa bywa również wymagana przez zarządcę budynku, dewelopera, inspektora nadzoru budowlanego albo towarzystwo ubezpieczeniowe. W wielu przypadkach jest jednym z dokumentów niezbędnych do zakończenia budowy lub do uzyskania odszkodowania po szkodzie związanej z pożarem czy zaczadzeniem.

Warto podkreślić, że próba dymowa nie jest zwykłą „wizualną” kontrolą komina. To badanie techniczne o jasno określonej procedurze, wykonywane przez osobę posiadającą kwalifikacje mistrza lub czeladnika kominiarskiego. Tylko taka osoba może prawidłowo przygotować kanał, dobrać sposób generowania dymu, przeprowadzić obserwację oraz sporządzić protokół potrzebny do celów prawnych i technicznych.

Podstawy prawne i wymagania techniczne związane z próbą dymową

Usługi kominiarskie w Polsce mają umocowanie w przepisach prawa budowlanego, przepisach przeciwpożarowych oraz w aktach wykonawczych dotyczących warunków technicznych budynków. Próba dymowa kominów należy do czynności, które mogą być wymagane zarówno na etapie budowy, jak i eksploatacji obiektu. Choć konkretne sformułowania mogą się zmieniać wraz z nowelizacjami przepisów, logika wymagań pozostaje niezmienna: przewód kominowy musi być szczelny, odporny na oddziaływania termiczne oraz dostosowany do rodzaju urządzenia grzewczego i spalin.

Najważniejsze grupy przepisów, z którymi wiąże się próba dymowa, to:

• prawo budowlane – określa obowiązki właściciela lub zarządcy dotyczące utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym, w tym kontroli przewodów kominowych
• przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej – wskazują m.in. konieczność zapobiegania pożarom sadzy, rozprzestrzenianiu ognia i dymu
• warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – regulują sposób prowadzenia przewodów spalinowych i dymowych, ich odległości od elementów palnych, wymagania dotyczące materiałów i izolacji
• normy branżowe – np. dotyczące kominów ceramicznych, stalowych, murowanych, jak również badań odbiorczych i eksploatacyjnych

Choć przeciętny właściciel mieszkania nie musi znać numerów konkretnych norm, powinien mieć świadomość, że każda ocena przewodu kominowego – w tym próba dymowa – nie jest dowolną opinią, lecz działaniem opartym na wymaganiach technicznych i prawnych. Kominiarz, przeprowadzając próbę, musi uwzględnić typ przewodu (dymowy, spalinowy lub wentylacyjny), rodzaj materiału, wysokość komina, usytuowanie w budynku oraz podłączone do niego urządzenia.

W wielu miastach i gminach lokalne regulaminy utrzymania czystości i porządku, a także regulaminy zarządców nieruchomości, precyzują, kiedy próba dymowa jest obowiązkowa. Dotyczy to zwłaszcza budynków wielorodzinnych, gdzie ryzyko rozprzestrzenienia się dymu lub spalin do innych lokali jest szczególnie istotne. W przypadku obiektów użyteczności publicznej – takich jak szkoły, przedszkola, szpitale czy domy opieki – wymagania są jeszcze bardziej rygorystyczne, a dokumentacja kominiarska często podlega kontroli inspekcji budowlanej lub straży pożarnej.

Należy również pamiętać, że większość polis ubezpieczeniowych dla budynków zawiera zapisy dotyczące utrzymania sprawności instalacji kominowych. W razie szkody ubezpieczyciel może wymagać przedstawienia aktualnych protokołów z kontroli przewodów oraz dokumentów potwierdzających usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Brak takich dokumentów może utrudnić lub wręcz uniemożliwić wypłatę odszkodowania.

Przygotowanie do próby dymowej – obowiązki właściciela i zadania kominiarza

Skuteczność próby dymowej w dużej mierze zależy od odpowiedniego przygotowania. Część czynności spoczywa na właścicielu lub zarządcy budynku, a część na samym kominiarzu. Dobra współpraca obu stron pozwala ograniczyć czas badania i uniknąć niepotrzebnych utrudnień dla mieszkańców.

Do podstawowych obowiązków właściciela lub zarządcy należą:

• zapewnienie kominiarzowi dostępu do wszystkich lokali i pomieszczeń, przez które przebiega badany przewód
• poinformowanie mieszkańców o planowanym terminie próby i możliwych chwilowych uciążliwościach (obecność dymu inspekcyjnego, konieczność wejścia do mieszkania)
• udostępnienie dokumentacji budynku, jeśli jest dostępna – rzutów kondygnacji, projektów instalacji kominowych, informacji o przebudowach
• zapewnienie bezpieczeństwa w obrębie dachu – np. drożnych dojść, barierek, drabinek dachowych

Kominiarz odpowiada natomiast za część techniczną przygotowania próby:

• wstępną ocenę wizualną dostępnych odcinków przewodu
• ustalenie przebiegu kanału i potencjalnych miejsc połączeń z innymi przewodami
• dobór rodzaju dymu inspekcyjnego oraz metody jego wprowadzenia
• zabezpieczenie wlotów, wyczystek i innych otworów, które nie powinny brać udziału w teście
• zapewnienie odpowiednich warunków bezpieczeństwa dla osób w budynku i samej załogi kominiarskiej

Jeszcze przed rozpoczęciem generowania dymu kominiarz zazwyczaj sprawdza, czy w lokalu lub pomieszczeniu nie są podłączone urządzenia, które mogłyby zaburzyć wynik badania, na przykład wentylatory mechaniczne, okapy kuchenne czy rekuperatory. W razie potrzeby zaleca ich czasowe wyłączenie lub odłączenie. Znaczenie ma również stan okien i drzwi – nadmierny ciąg lub przeciąg może zmieniać sposób rozchodzenia się dymu i utrudniać interpretację wyników.

Istotnym elementem przygotowania jest także poinformowanie mieszkańców, że dym używany w trakcie próby nie jest dymem ze spalania śmieci czy innych zanieczyszczeń, ale dymem technicznym, często o łagodnym zapachu, produkowanym w sposób kontrolowany. Pozwala to uniknąć niepotrzebnych zgłoszeń do straży pożarnej lub służb miejskich. W praktyce kominiarze często współpracują z administracją budynku, aby rozwiesić stosowne ogłoszenia i uprzedzić o terminie prac.

Technika wykonania próby dymowej – krok po kroku

Choć konkretne rozwiązania mogą różnić się w zależności od rodzaju komina, zastosowanego systemu grzewczego i wyposażenia firmy kominiarskiej, ogólna procedura próby dymowej przebiega według stałego schematu. Celem jest uzyskanie wiarygodnego obrazu szczelności przewodu w warunkach symulujących jego rzeczywistą pracę.

Podstawowe etapy próby dymowej obejmują:

• ustalenie punktu wprowadzania dymu – może to być wlot przewodu przy urządzeniu grzewczym, wyczystka lub wylot komina na dachu
• uszczelnienie pozostałych otworów – np. zasłonięcie kratek, zaślepienie nieużywanych podłączeń, zamknięcie wyczystek
• wytworzenie dymu przy użyciu generatora, świec dymnych lub specjalnych kartridży testowych
• obserwację wszystkich dostępnych odcinków przewodu oraz przyległych pomieszczeń
• rejestrowanie miejsc, w których dym się wydostaje lub gdzie zachowuje się w sposób nietypowy
• sporządzenie protokołu z opisem wyników, wniosków i ewentualnych zaleceń

Dym inspekcyjny musi spełniać określone kryteria – powinien być dobrze widoczny, nietoksyczny, możliwie neutralny dla ścian i wyposażenia oraz utrzymywać się dostatecznie długo, aby umożliwić spokojne dokonanie obserwacji. Zależnie od zastosowanej metody, może mieć delikatny zapach lub być niemal bezzapachowy. Nowoczesne generatory dymu pozwalają na precyzyjne dozowanie jego ilości, a także regulację intensywności i czasu trwania emisji.

Ważnym elementem jest sposób rozprowadzania dymu w przewodzie. Kominiarz musi zadbać o to, aby dym wypełnił całą objętość badanego kanału, a nie tylko fragment w pobliżu wlotu. Czasem wymaga to chwilowej zmiany warunków ciągu – na przykład poprzez otwarcie lub przymknięcie wywietrzników, okien, a w niektórych sytuacjach zastosowanie wentylatora wspomagającego. Celem nie jest sprawdzenie siły ciągu, lecz wykrycie nieszczelności, więc parametry testu dobiera się głównie pod kątem widoczności dymu.

Równolegle drugi lub kolejni członkowie ekipy kominiarskiej przemieszczają się po budynku, sprawdzając pomieszczenia, przez które może przebiegać przewód lub jego sąsiedztwo. Szczególną uwagę zwracają na:

• miejsca po dawnych podłączeniach pieców lub kominów
• szachty instalacyjne i zabudowy gipsowo-kartonowe
• przejścia przez stropy i ściany oddzielenia przeciwpożarowego
• okolice pionów wentylacyjnych oraz inne kominy sąsiadujące z badanym

Wszelkie ślady wydostającego się dymu – nawet w niewielkiej ilości – są sygnałem możliwej nieszczelności. Kominiarz ocenia, czy ma ona charakter punktowy (np. pęknięcie, nieprawidłowo zamurowane gniazdo po dawnym piecu), liniowy (szczelina wzdłuż spoiny muru) czy związany z błędnym połączeniem przewodów. Na tej podstawie formułuje zalecenia co do sposobu naprawy.

Rodzaje przewodów kominowych a specyfika próby dymowej

Przewody kominowe dzielą się na dymowe, spalinowe i wentylacyjne, a każdy z tych typów ma swoją specyfikę techniczną i użytkową. Rodzaj przewodu wpływa na sposób prowadzenia próby dymowej, interpretację wyników oraz zakres ewentualnych zaleceń naprawczych.

Przewody dymowe odprowadzają spaliny z urządzeń na paliwa stałe, takich jak piece węglowe, kominki na drewno czy kotły zgazowujące drewno. W ich przypadku próba dymowa ma szczególne znaczenie z uwagi na wysoką temperaturę spalin i ryzyko pożaru sadzy. Nieszczelność takiego przewodu może doprowadzić do zapalenia się elementów konstrukcyjnych budynku lub pokrycia dachowego. Kominiarz zwraca tu uwagę na stan obudowy komina, odległości od materiałów palnych, stan czapki kominowej i obróbek blacharskich.

Przewody spalinowe przeznaczone są dla urządzeń gazowych lub olejowych. W ich przypadku kluczowe jest ryzyko zatrucia tlenkiem węgla, który jest bezbarwny i bezwonny, a więc niewykrywalny zmysłami użytkowników. Próba dymowa pomaga wykryć miejsca, przez które spaliny mogłyby przedostawać się do wnętrza budynku, a także błędy wynikające z podłączenia kilku urządzeń do jednego przewodu nieprzystosowanego do takiej pracy.

Przewody wentylacyjne zapewniają wymianę powietrza w pomieszczeniach. Próba dymowa w ich przypadku służy przede wszystkim sprawdzeniu, czy nie dochodzi do niekontrolowanych połączeń między kanałami (np. między łazienką a kuchnią sąsiedniego mieszkania), a także czy nie występują przedmuchy, cofki i inne zjawiska wpływające na komfort i bezpieczeństwo użytkowników. W budynkach wielorodzinnych niewłaściwe połączenia kanałów wentylacyjnych mogą prowadzić do rozprzestrzeniania się dymu tytoniowego, zapachów z kuchni, a nawet gazów niebezpiecznych przy awarii urządzeń.

W praktyce kominiarskiej coraz częściej spotyka się także systemy kominowe stalowe, ceramiczne i nasady kominowe dostosowane do nowoczesnych kotłów kondensacyjnych. W ich przypadku próba dymowa może być uzupełniana innymi badaniami, na przykład pomiarami ciśnienia czy analizą spalin. Jednak wciąż pozostaje istotnym narzędziem umożliwiającym szybką ocenę szczelności na styku różnych elementów systemu: wkładów, trójników, nasad czy przejść przez przegrody budowlane.

Typowe usterki ujawniane podczas próby dymowej

Próba dymowa kominów bardzo często ujawnia wady, których nie widać podczas zwykłej kontroli wzrokowej z poziomu wyczystki czy dachu. Dzięki temu możliwe jest wczesne wykrycie problemu, zanim dojdzie do poważniejszej awarii. Do najczęstszych usterek należą:

• pęknięcia ścianek przewodu spowodowane osiadaniem budynku, błędami muru lub starzeniem się materiału
• nieszczelne zamurowania starych podłączeń pieców lub trzonów kuchennych
• połączenia między przewodami, które nie powinny być połączone (np. komin dymowy połączony z wentylacyjnym)
• przedmuchy między sąsiednimi kanałami prowadzonymi w jednym trzonie kominowym
• nieszczelności w okolicach przejść przez stropy i ściany oddzielenia pożarowego
• uszkodzenia czapek kominowych, nasad lub obróbek, powodujące niekontrolowane wydostawanie się dymu
• wadliwie zamontowane wkłady stalowe, z nieszczelnymi połączeniami lub niewłaściwie zakończone

Częstą przyczyną problemów są samowolne przeróbki instalacji w lokalach, wykonane bez konsultacji z kominiarzem. Przesunięcie pieca w inne miejsce, likwidacja starego podłączenia, dołożenie nowego urządzenia czy przebudowa łazienki może doprowadzić do powstania nieszczelności lub niewłaściwego układu przewodów. Próba dymowa pozwala szybko zweryfikować skutki takich zmian.

Innym istotnym źródłem usterek jest długotrwała eksploatacja kominów bez odpowiedniej konserwacji. Zawilgocenie murów, korozja elementów metalowych, wielokrotne zamarzanie i rozmarzanie może z czasem doprowadzić do rozwarstwienia cegieł i zaprawy, a w konsekwencji do nieszczelności. Użytkownik może tego nie zauważać – dopóki podczas próby dymowej nie okaże się, że dym przenika do sąsiednich pomieszczeń lub na inne kondygnacje.

Znaczenie próby dymowej dla bezpieczeństwa mieszkańców

Najważniejszym powodem wykonywania próby dymowej jest ochrona życia i zdrowia ludzi. Nieszczelny komin może prowadzić do szeregu zagrożeń, z których najpoważniejsze to zatrucie tlenkiem węgla, pożar oraz zadymienie dróg ewakuacyjnych. Tlenek węgla (czad) powstaje podczas niepełnego spalania paliw i jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ jest niewidoczny, bezwonny i działa szybko, powodując bóle głowy, zawroty, utratę przytomności, a w skrajnych przypadkach śmierć.

Próba dymowa pozwala ocenić, czy spaliny mogłyby przedostawać się do pomieszczeń mieszkalnych na skutek nieszczelności przewodu, cofki ciągu lub nieprawidłowych połączeń wentylacji i kominów. W połączeniu z innymi czynnościami kominiarskimi, takimi jak kontrola ciągu, pomiary stężenia tlenku węgla czy ocena wentylacji, stanowi ważny element całościowego systemu bezpieczeństwa w budynku.

Nie można też zapominać o aspekcie przeciwpożarowym. W kominach odprowadzających spaliny z paliw stałych często gromadzi się sadza, która przy niewystarczającym czyszczeniu może się zapalić. Wysoka temperatura powstała podczas spalania sadzy może spowodować pęknięcia ścianek komina i przeniesienie ognia na sąsiednie elementy konstrukcji. Próba dymowa po takim zdarzeniu pozwala ocenić, czy przewód nadaje się do dalszego użytkowania, czy konieczna jest jego naprawa lub wymiana.

Dla mieszkańców budynków wielorodzinnych istotne jest także to, że nieszczelny przewód jednego lokatora może zagrażać innym. Dym lub spaliny mogą przedostawać się do mieszkań na innych kondygnacjach, nawet jeśli sami ich użytkownicy nie korzystają z pieców czy kominków. Dlatego tak ważne jest, aby próby dymowe traktować nie jako uciążliwy obowiązek, ale jako narzędzie zapewniające wspólne bezpieczeństwo całej wspólnoty.

Próba dymowa na etapie budowy i remontu budynku

W przypadku nowych budynków próba dymowa kominów jest jednym z podstawowych elementów odbioru instalacji kominowych. Wykonuje się ją zwykle po zakończeniu prac murarskich i montażowych, ale przed ostatecznym wykończeniem powierzchni – tak, aby w razie stwierdzenia usterek możliwe było szybkie ich usunięcie. Kominiarz współpracuje wówczas z kierownikiem budowy, inspektorem nadzoru oraz projektantem instalacji, aby potwierdzić, że rzeczywiste wykonanie przewodów odpowiada dokumentacji technicznej.

Próba dymowa na tym etapie ma kilka kluczowych zalet:

• pozwala wykryć błędy wykonawcze, zanim zostaną zakryte tynkami, zabudowami i okładzinami
• umożliwia korektę przebiegu przewodów w razie kolizji z innymi instalacjami
• zapewnia podstawę do wystawienia dokumentów odbiorowych wymaganych przy zakończeniu budowy
• minimalizuje ryzyko kosztownych przeróbek po zasiedleniu budynku

Podobnie istotna jest próba dymowa podczas generalnego remontu lub modernizacji instalacji grzewczej. Wymiana kotła na urządzenie o innym rodzaju paliwa, mocy lub sprawności często wymaga dostosowania przewodu kominowego do nowych warunków pracy. Kominiarz, oprócz oceny teoretycznej na podstawie parametrów urządzenia, może wykonać próbę dymową, aby zweryfikować, czy istniejący komin nadaje się do dalszej pracy lub wymaga modernizacji, np. montażu wkładu stalowego.

W przypadku adaptacji strychu na cele mieszkalne, zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń czy dobudowy nowych kondygnacji, próba dymowa jest narzędziem pozwalającym ocenić wpływ zmian konstrukcyjnych na istniejące przewody. Zdarza się, że ingerencja w konstrukcję stropu czy dachu prowadzi do przypadkowego uszkodzenia komina, co bez testu dymowego mogłoby wyjść na jaw dopiero po pojawieniu się poważnych problemów eksploatacyjnych.

Próba dymowa a inne usługi kominiarskie

Próba dymowa kominów jest tylko jednym z elementów szerokiego zakresu usług, jakie wykonują kominiarze. Kompleksowa kontrola instalacji kominowych obejmuje zwykle kilka uzupełniających się czynności, z których każda dostarcza innych informacji o stanie technicznym przewodów i bezpieczeństwie użytkowania.

Do podstawowych usług kominiarskich należą:

• okresowe czyszczenie przewodów dymowych i spalinowych z sadzy i osadów
• kontrola przewodów wentylacyjnych pod kątem drożności i prawidłowego ciągu
• przeglądy kominiarskie wymagane przepisami prawa budowlanego
• pomiary ciągu kominowego i ocena efektywności odprowadzania spalin
• pomiary stężenia tlenku węgla w pomieszczeniach z urządzeniami grzewczymi
• inspekcja przewodów za pomocą kamer kominowych
• doradztwo przy doborze i montażu wkładów kominowych oraz nasad

Próba dymowa jest szczególnie cenna, gdy standardowe metody nie dają jednoznacznej odpowiedzi. Na przykład, jeśli użytkownik zgłasza cofanie się dymu do pomieszczenia, a pomiary ciągu i wizualna kontrola nie wykazują oczywistej przyczyny, wykonanie próby dymowej może ujawnić ukryte nieszczelności lub nieprawidłowe połączenia. Często łączy się ją z inspekcją kamerową – dym wskazuje miejsce problemu, a kamera pozwala dokładnie ocenić jego charakter.

Istotnym uzupełnieniem próby dymowej są pomiary przy użyciu mierników elektronicznych. Analizatory spalin i detektory tlenku węgla pozwalają ocenić skład spalin oraz poziom zagrożenia dla użytkowników. Jednak nawet najbardziej zaawansowana aparatura nie zastąpi prostego, ale bardzo skutecznego narzędzia, jakim jest dym wypełniający przewód. Z tego powodu doświadczeni kominiarze często łączą metody tradycyjne z nowoczesnymi, wykorzystując mocne strony każdej z nich.

Rola kominiarza jako specjalisty od bezpieczeństwa instalacji kominowych

Zawód kominiarza bywa kojarzony głównie z czyszczeniem kominów, tymczasem zakres jego kompetencji technicznych jest znacznie szerszy. Próba dymowa kominów to doskonały przykład zadania wymagającego wiedzy z zakresu budownictwa, fizyki przepływów, ochrony przeciwpożarowej oraz przepisów prawa budowlanego. Kominiarz musi nie tylko umieć wykryć nieszczelność, ale także ocenić jej znaczenie dla bezpieczeństwa użytkowników, zaproponować sposób naprawy oraz – w razie potrzeby – współpracować z innymi specjalistami, takimi jak projektanci instalacji czy rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Profesjonalny kominiarz pełni więc rolę nie tylko wykonawcy usług, ale również doradcy technicznego. Po przeprowadzeniu próby dymowej powinien w przystępny sposób wyjaśnić właścicielowi lub zarządcy:

• jakie usterki zostały stwierdzone i gdzie się znajdują
• jakie są potencjalne konsekwencje ich zignorowania
• jakie działania naprawcze są konieczne i w jakim czasie powinny zostać wykonane
• czy do czasu naprawy konieczne jest ograniczenie lub wstrzymanie użytkowania urządzeń grzewczych

W wielu przypadkach kominiarz współpracuje również z organami administracji publicznej, np. z nadzorem budowlanym czy strażą pożarną. Protokół z próby dymowej może stanowić ważny dowód w postępowaniach dotyczących odbioru budynku, ustalania przyczyn pożaru, oceny odpowiedzialności za szkody czy sporów między właścicielem a użytkownikami lokali.

Rosnące wymagania dotyczące efektywności energetycznej budynków, rozwój nowoczesnych kotłów, kominków i systemów wentylacji sprawiają, że rola kominiarza jako specjalisty ds. kominów i wentylacji jest coraz ważniejsza. Próba dymowa pozostaje przy tym jednym z podstawowych narzędzi, które – mimo prostoty – pozwala w sposób bardzo obrazowy i zrozumiały ocenić stan przewodów i uświadomić użytkownikom realne zagrożenia.

Znaczenie regularnych kontroli i świadomej eksploatacji kominów

Próba dymowa kominów, choć nie jest czynnością wykonywaną tak często jak standardowe przeglądy, powinna być traktowana jako element szerszej strategii dbałości o bezpieczeństwo instalacji. Właściwa eksploatacja przewodów kominowych obejmuje regularne czyszczenie, okresowe przeglądy kominiarskie, szybkie reagowanie na niepokojące objawy (takie jak cofanie się dymu, zawilgocenie ścian, zacieki czy nieprzyjemne zapachy) oraz konsultowanie wszelkich planowanych zmian w instalacji z uprawnionym kominiarzem.

Świadomy właściciel lub zarządca budynku powinien traktować kominiarza jako partnera w zapewnianiu bezpieczeństwa, a nie jedynie wykonawcę ustawowego obowiązku. Wspólne planowanie zakresu kontroli, w tym uwzględnienie potrzeby przeprowadzenia próby dymowej w określonych sytuacjach, pozwala uniknąć wielu problemów technicznych i formalnych. Szczególnie w budynkach wielorodzinnych, gdzie ewentualne zaniedbania jednego użytkownika mogą wpływać na bezpieczeństwo pozostałych, współpraca z doświadczonym kominiarzem ma kluczowe znaczenie dla komfortu i spokoju wszystkich mieszkańców.